سومین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر پس از قریب یک ماه از برگزاری افتتاحیه آن در مشهد، شامگاه شنبه در تالار وحدت با اعطای صدها سکه بهارآزادی به کار خود در این مرحله پایان داد.

در این مراسم به چند شاعر جوان در بخش رقابتی،30 شاعر پیشکسوت و 80 شاعر در عرصه شعر امروز انقلاب اسلامی ‌جایزه اعطا شد و البته گردانندگان جشنواره بر ناکامل بودن فهرست طولانی خود و بیرون ماندن نام گروه دیگری از شاعران اذعان کردند.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ‌با بیان این که داوران اعلام کرده‌اند توانایی حق‌گزاری درست و شایسته را ندارند از شاعرانی که نامشان اعلام نشده است عذرخواهی کرد و او و دبیر جوان بخش علمی ‌جشنواره در سخنان خود تاکید کردند که در مراسمی ‌دیگر باز هم بر این فهرست بالابلند خواهند افزود.

به این ترتیب جشنواره شعر فجر که گویا به دریایی از سکه‌های پایان ناپذیر وصل است، حداقل 30 شاعر دیگر را در نشستی دیگر به فیض خواهد رساند و هردم از این باغ بری می‌رسد.

نکته اصلی در این میان این است که حتی اگر این فهرست باز هم طولانی و طولانی‌تر شود و شمار برگزیدگان بخش عرصه شعر امروز به عددی 3 رقمی‌ برسد (که قطعا این‌گونه خواهد بود) باز هم مشخص نیست حقی در این میان ضایع نشده باشد، چرا که اصولا مبانی و معیارهای این‌گونه انتخاب‌ها روشن نیست.

اعضای شورای سیاستگذاری و انتخاب جشنواره که گشاده‌دستانه نام خود را نیز در فهرست برگزیدگان جای دادند و با دستانی پر به خانه رفتند هرگز مشخص نکردند معیارهای انتخابشان چه بوده است؛ شعرهای جدید؟ مجموعه‌های تاثیرگذار؟ تاثیرگذاری بر جریان‌های زنده شعر؟ حضور پررنگ رسانه‌ای یا دوستی با اعضای شورای سیاستگذاری؟

درباره فهرستی که اعلام شده است اما و اگرهایی وجود دارد که البته جای سخن گفتن از آنها در این مجال نیست، ولی باید پذیرفت تا زمانی که هر گزینش و انتخابی بر مبنایی مشخص، شفاف و علمی ‌مبتنی نباشد خالی از اشکالات جدی و مهم نخواهد بود.

به یاد داشته باشیم بسیاری از چهره‌هایی که از کلاه شعبده بازی جشنواره شعر بیرون کشیده شدند و روی صحنه فراخوانده شدند و سکه دریافت کردند در دوره‌های قبل جشنواره هم مورد تجلیل قرار گرفته بودند؛ آیا قرار است تا هر زمانی که جشنواره شعر فجر برپا می‌شود این عزیزان که احترامشان در جای خود بر همه ما لازم است به عنوان چهره‌های شعر انقلاب تجلیل شوند؟

دبیر جوان جشنواره در مراسم اختتامیه از رقابتی شدن هر دو بخش جوان و شاعران میانسال از سال آینده خبر داد، اما باز هم جای این پرسش هست که چه تضمینی وجود دارد که رقابتی شدن جشنواره شکل واقعی به خود بگیرد؟ آیا تعارفات از سال آینده به کناری گذاشته خواهد شد و در رقابت یک شاعرسی و چند ساله با شاعری پیشکسوت واستاد حقیقتا کسی جرات جسارت به محضر استادان خواهد داشت؟

آیا براستی ما در عرصه شعر این همه زایش و رویش در هر سال داریم که بتوانیم رقابتی این‌گونه پررنگ و زرین را بنا نهیم؟ اگر این گونه است چرا چندین سال است (به جز یکی دو دوره در طول 26 دوره) در بخش شعر، جایزه کتاب سال به کسی از شاعران اعطا نمی‌شود؟