شعر را هنر برتر و همیشگی ایرانیان خوانده اند. عشق به شعر در خون و جان ایرانیان ریشه دوانده و کمتر محفل ایرانی است که سخن شعر در آن جاری نباشد.

شعر خواندن وتفال زدن به دیوان بزرگان این هنر در بسیاری از سنت ها و آیین‌های ایرانی جای خود را باز کرده است و این ملت غم‌ها و شادی‌های خود را از زبان شاعرانشان بازگو کرده‌اند و در آیینه دیوا‌ن‌های آنان سرنوشت خویش و شکست‌ها و پیروزی‌ها و امیدها و حسرتهایشان را جسته‌اند. به همین سبب است که آنچه به نام بحران مخاطب در ادبیات شعری ایران از آن یاد می‌شود، در حقیقت به بی‌انگیزگی یا بی‌توجهی مخاطبان به هنر شعر مربوط نیست بلکه بیشتر شاهد وجود بحران در چرخه تولید و عرضه شعر هستیم.

حقیقت این است که شعر خوب تولید می‌شود ، مخاطب نیز تشنه شعر است؛ اما حلقه اتصال میان شاعر و مخاطبانش دچار مشکل است.جشنواره شعر فجر که از 3 سال پیش فعالیت خود را آغاز کرده است، به سبب عشق و علاقه دیرینه ایرانیان می‌تواند به یکی از جریان سازترین رویدادهای فرهنگی کشور تبدیل شود و حلقه اتصالی باشد میان شاعر و جامعه.

یکی از اشتباه‌هایی که در قضاوت درباره جشنواره شعر فجر تکرار می‌شود، قیاس آن با جشنواره‌هایی نظیر تئاتر و سینماست؛ در حالی که جنس این هنرها با یکدیگر متفاوت است . اگر در جشنواره ای نظیر جشنواره فیلم، رقابت و دریافت سیمرغ بلورین یک اصل جذاب برای سینماگران و مخاطبان است و عرضه آثار سینمایی سال در عرض این رقابت مطرح می‌شود، در شعر آنچه اصل است، عرضه شعر در شب شعرهایی بزرگ و باشکوه در برابر عده زیادی از علاقه‌مندان به گونه‌های گوناگون شعری و چهره‌های نام آشنای ادبیات کشور است و رقابت و داوری و سکه دادن در برابر این حضور ارزش و جلوه کمتری دارد.

در افتتاحیه جشنواره شعر فجر که در مشهد برگزار شد، چهره‌هایی با سابقه که هرکدام طرفدارانی برای خود دارند؛ در فضایی که شعر در آن اصل بود نه سخنرانی و خوشامد گویی، جلوه‌هایی از توانمندی شعر امروز ایران را در جلب و جذب مخاطب نشان دادند.

اگر این جلوه که با استقبال و حضور گرم مردم همراه بود، با حضور شاعران جوان وبانوان شاعر نیز همراه می‌شد، می‌توانستیم تصویری کامل تر از همراهی نسل‌ها و گرایش‌های ادبی در کشور در جذب مخاطبان را مشاهده کنیم.

جشنواره شعر فجر، فرصت مغتنمی‌است برای این‌که نخست شاعران به اعتماد به نفس از دست رفته خود دست یابند و درک کنند که بحرانی را که شعر با آن دست و پنجه نرم می‌کند، در جایی جز توانمندی خود در سرودن یا علاقه مخاطب جستجو کنند، سپس مخاطب را به سمت پیگیری جریان‌های گوناگون شعری و علاقه‌مندی دائم به سمت ادبیات فراخواند.