وضعیت کشور در شرایط بحرانی هست یا نیست . این سوالی است که تحلیل گران جناح های مختلف به آن پاسخ های گوناگون می دهند . حرف من هم این جا درباره ی این نیست که بالاخره در حال حاضر در شرایط گل و بلبل ( به روایت کیهان و ایران و ایرنا و جوان) به سر می بریم یا این که بحران جدی است و نمی توان آن را کتمان کرد( به روایت خیلی های دیگر).

نکته در این جاست که در همین وضعیت جدید ( که شاید بشود نام نه گل و بلبل نه نمی شود کتمان کرد روی آن گذاشت) بعضی ها پیدا شده اند و در معرکه ای که برپاست نقش بازی می کنند و فکر می کنند می توانند بر آینده ، تاریخ و قضاوت ملت ایران تاثیر بگذارند.

همین یکی دو روز پیش سالگرد اقدام خائنانه ی گروه پیشوری بود؛ حرکتی کور و متکی به دشمن خارجی که مردم ایران و در خط مقدم آن ها مردم سرزمین مردپرور و حماسه ساز آذربایجان آن را در نطفه خفه کردند و به همه ی دنیا ثابت کردند که  ایران با همه ی جغرافیای آن متعلق به تک تک ایرانیان است چه در مرزهای سرزمین مادری و چه خارج، چه با مذهب رسمی چه با مذاهب دیگر، چه با زبان فارسی چه با دیگر زبان ها و  همه ی قومیت های ایرانی حق مساوی در سرنوشت کشور دارند.

باید پرسید چه کسانی با چه نیت هایی قصد دارند سید جعفر پیشه وری و مانند او را در فضای سیاسی امروز ایران زنده کنند؟ آن ها سال ها قبل حرکتی کردند که شکست خورد و چون همه می دانستند تنها پشتوانه ی این حرکت در تاریخ سیاسی معاصر ایران نظام شوروری و هدف تحت فشار قراردادن ایران برای موضوع نفت بود کسی بلوای او و فرقه اش را جدی نگرفت . مطرح شدن این فصل پایان یافته ی کتاب تاریخ ایران برا ی چیست؟ به حاشیه کشاندن مطالبات مردم درباره ی فضای سیاسی امروز کشور یا باز کردن روزنه ی نفوذی برای افکار شوم تجزیه طلبانه در میانه ی دعوا بر سر آینده ی ایران؟

ممکن است حاکمان اشتباهاتی در نحوه ی تعامل با قومیت ها و زبان ها مرتکب شوند. این اشتباه ها البته باید تصحیح شوند و بازگشت حاکمان به اجرای اصول قانون اساسی در این باره از طرف همه ی ایرانیان یک مطالبه ی ملی است و تلاش در این عرصه ستایش برانگیز. در این شکی نیست اما دمیدن بر شیپور تقابل فارس و ترک و کرد و بلوچ و عرب خیانت به کشوری است که همه ی ما به آن وابسته و دلبسته ایم و  راه سبز امید بی شک به استقلال و تمامیت ارضی کشور متعهد است .

در این میان باید دانست که هر حرکتی برای جداکردن بخشی از جغرافیای ایران امروز و تکه تکه کردن این سرزمین و ایجاد حساسیت های بی معنای میان زبان ها و قومیت ها و تلاش برای مقابل هم قرار دادن ایرانیان خیانت به خون شهیدان راه استقلال و آزادی و در صف نخست شهیدان سربلند آذربایجان است که جان خود را فدای نام ایران کردند و فریاد زدند:  آذر بایجان ایرانین ده.