نامزدهای چهارمین دوره‌ی جایزه‌ی شعر خبرنگاران معرفی شدند.

 

به گزارش بخش ادب خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، چهارمین دوره‌ی جایزه‌ی شعر خبرنگاران در سال 1388 در دو بخش و با داوری احمد پوری (داور افتخاری)، محمدهاشم اکبریانی، علیرضا بهرامی، آرش شفاعی و پونه ندائی، نامزدهای خود را معرفی کرده است.

 

در بخش کتاب، کتاب‌های منتشرشده در سال 1387 داوری شدند و کتاب‌های اکنون‌های دور (مفتون امینی)، خرده‌ریز خاطره‌ها و شعرهای خاورمیانه (حافظ موسوی)، روباه سفیدی که عاشق موسیقی بود (سارا محمدی اردهالی) و دروغ‌های مقدس (حامد ابراهیم‌پور) به مرحله‌ی نهایی راه یافتند.

 

در بخش ویژه هم که به شاعرانی اختصاص داشت که تاکنون مجموعه‌ی شعری منتشر نکرده‌اند، از میان آثار رسیده، شعرهای مصطفی غضنفری و علیرضا لبش به مرحله‌ی نهایی راه یافتند.

 

اسامی آثار و شاعران برگزیده‌ی هر دو بخش متعاقبا در روزهای آتی اعلام خواهد شد.

پی نوشت: یکی از دوستان شاعرم در کامنتی خصوصی مطلبی نوشته اند که لازم می دانم بدون انعکاس نام عزیزشان چیزی حول و حوش نوشته ی ایشان بنویسم. ایشان نوشته است :

جناب شفاعی عزیز

با خسته نباشید  عملکرد شما  داوران در این جشنواره معکوس بود و بر خلاف آنچه من تصور می کردم شاید قسمت این بود مهم نیست  من حاضرم از شعرم در هر کجا دفاع کنم این حرف ها زنجموره های دم مرگ نیست چون اگر شما روزنامه نگار ادبی باشی من هم بودم 15 ساله دارم قلم می زنم در بهترین روزنامه های این کشور از ...بگیرید تا ... نمی دونم ...   اما این انصاف نبود مگر همین جشنواره فجر نبود  فقط به کسانی جایزه دادند که منطبق بر سلیقه دولت بود و برگزیده ها دوستان صمیمی داوران  ...

خرسندم  وقتی شعری از من منتشر می شود  اشخاصی مثل شمس لنگرودی  و براهنی برای خواندن شعرم می آیند و کتابم نیز به زودی از ...منتشر می شود و آنگاه بازتاب کتاب مرا نیز می بینید  اما مطمئن باشید من هم روزی می نویسم  قلب واقعیت را  حتی حاضرم با رفاقتی که با جناب موسوی و دیگر داوران  دارم شعرم را در مقام مقایسه بگذارم  

به قول یداله رویایی کسی که قضاوت می کند خود را در معرض قضاوت قرار می دهد
  

و اما عرایض بنده: اعتراضی به نتایج اعلام شده و نحوه انتخاب داوران اگر هست باید به دبیر جایزه اعلام شود نه یک داور. داوران تعدادی کتاب و ای میل از شاعران بدون کتاب را خوانده اند و بر اساس سلیقه ی خود به آن ها نمره داده اند و از مجموعه نمرات میانگینی گرفته شده و  اعلام شده است . من در صورتی که دبیر محترم جایزه -آقای اکبریانی - رخصت بدهد حاضرم نمراتی را که به کتاب ها داده ام در همین وبلاگ منتشر کنم .

درباره دوستی با برگزیدگان من تنها یکبار با آقای مفتون امینی ساعتی در نمایشگاه کتاب تهران همصحبت شده ام و با آقای حافظ موسوی نیز یکی دوبار تلفنی مصاحبه کرده ام .   همین و بس . خانم سارا محمدی و آقای ابراهیم پور و آقای غضنفری را هم هیچ وقت ندیده ام و با هم نشست و برخاستی نداشته ایم .برای اطلاع از میان دوستان خود من چند نفری بودند که کتاب هایشان در میان آثار ارسالی بود و برگزیده نشد - از جمله دوست شاعر همشهری ام جواد گنجعلی-  این اتهام که مجموعه ی داوران دوستانشان را برگزیده اند ناجوانمردانه است .

این که قضاوت در هر داوری شعری کاملاً بی اشتباه و دقیق است البته حرف نادرستی است و بنده و احتمالاً دیگر داوران نیز چنین ادعایی نکرده ایم اما باید پذیرفت که در میان ده ها کتاب ارسالی ممکن است آثاری باشند که حقشان بوده است دیده شوند اما در میانگین گرفتن به مرحله ی بعد نرفته اند. این مساله چنان واضح است که فکر می کنم توضیحش نه چندان لازم باشد.

از سویی این که یک نفر شعر و اثرش را خیلی قبول دارد - که در جای خود بسیار پسندیده است - دلیلی موجه برای تسری این دیدگاه به همه نیست .من حاضرم اگر این دوست عزیز اجازه دهند نامشان را برای خوانندگان این وبلاگ اعلام کنم تا خودشان بین آثار شما و شعر دیگر دوستان - از جمله جناب حافظ موسوی - مقایسه کنند چرا که قضاوت ناچیز من و امثال من در برابر قضاوت تاریخ و سلیقه ی عمومی چیزی نیست .