نشئه ی صد در صدم،ساقی نود دارد اگر

می خورم؛ در شهرتان یک جرعه حد دارد اگر

ساغر خالی بگیرم باز رو در روی او

روی بر گرداندش پیغام رد دارد اگر

بوسه بر آیات قرآن تا بهشتت می برد

بر لبانش قل هوالله احد دارد اگر

تا که زندان بان تویی بیزارم از آزادی ام

جرم ما را خود بگو حبس ابد دارد اگر

حسرت سر بر سر زانوی تو دارد هنوز

هر کجا خوابیده ای سر بر لحد دارد اگر

واژه ی اول که آمد ماه کامل گشته بود

نام تو در شعر هایم جزر و مد دارد اگر

من به قدر ذوق خود از تو سرودم پس ببخش

این زبان و اکرده گاهی شعر بد دارد اگر