مدتي است که رونق گرفتن موسيقي پاپ در داخل و اقبال نسل جوان به آن ، بازار ترانه سرايي را در کشور ما گرم کرده است.
بالا رفتن تقاضا باعث شده است که آثاري با سطوح کيفي مختلف عرضه شوند و از آنجايي که روند توليد تا عرضه آثار موسيقايي شتاب گرفته است ، در بسياري از موارد کيفيت آثار فداي کميت مي شود.
يکي از موضوعاتي که همواره از سوي ترانه سرايان مطرح شد و به بهانه هميشگي و تکراري براي توجيه کمبودها تبديل شد، موضوع صدور مجوز براي ترانه ها بوده است.
ضعف مفرط کيفيت فني بسياري از ترانه هايي که اين روزها شنيده مي شود، ضرورت اعمال ديدگاه هاي فني و الزام اخذ مجوز را روشن مي کند؛ ولي مساله اينجاست که عدم اطلاع رساني و ابهام آميز بودن فضاي صدور مجوز بيشتر به نفع کساني است که درصدد توجيه ضعفهاي فني آثار خويش هستند.
هم اکنون شوراي شعر ارشاد، پشت درهاي بسته تشکيل جلسه مي دهد و براساس معيارها و ضوابطي که هيچ گاه اعلام نشده است ، درخصوص ترانه هاي ارائه شده نظر مي دهد، به همين دليل به نظر مي رسد رابطه ترانه سرايان و مسوولان اين شورا با ادامه روند کنوني همچنان بر مدار بي اعتمادي خواهد چرخيد.
شفاف شدن فضا و اطلاع رساني بهنگام از سوي شوراي عالي شعر ارشاد باعث مي شود که از يک سو ضعفهاي فني احتمالي برخي آثار روشن شود و از ديگر سو کيفيت فني و ادبي ترانه هايي که قرار است سليقه هنري نسل جوان کشور ما را شکل دهند، ارتقا يابد.